Bij mijn zoontje kelly is de klas zit een jongetje van zijn leeftijd waar hij wel eens mee speelt. Een paar dagen geleden heeft het ventje thuis met vuur gespeeld en toen is zijn trui in de brand gevlogen.
het kereltje is ernstig verbrand op lichaam en gezicht , derde graads. Hij ligt nu in het zieken huis en wordt door de artsen in slaap gehouden. Jullie begrijpen dat dat het gesprek van dag op het school plein was.
En dat de leerkrachten er in de klas uitgebreid aandacht aan besteed hebben. Ook Kelly was erg geschrokken en wilde op zijn beurt aan mij vertellen wat er was gebeurd. "Marlon ziek, pijn. Is bij docter. Vuur peelt. Brand, au au, Vuur niet goed, pappa." Ja, riep Reinier ( onze oudste ) hij heb ze trui aangestoke. ( Reinier praat rotterdams ).
's avonds gingen ze een tekening maken voor Marlon. Een mannetje met een helm, en helemaal blauw. Wat mooi zei ik nog. Waarom blauw? "Dat is Brandweerman Sam, die komt Marlon redden." En dan realiseer je je als ouder weer dat kinderen alles wat ze doen en zien een plaats proberen te geven in hun wereld.
Bij het naar bed brengen heb ik ze extra geknuffeld. En toen ze zaterdag ochtend om half 7 op het bed kwamen trampolienen kon me dat niets schelen. Ze zijn druk, brutaal, lastig, ongehoorzaam, willen hun brood niet eten. Maar dat maakt niets uit. Als ze maar gezond blijven.
Langs deze weg wens ik Marlon en zijn moeder heel veel sterkte.